Υπάρχουν σχέσεις που δεν τελειώνουν με μια καθαρή κουβέντα. Δεν υπάρχει πάντα ένα τελευταίο μήνυμα, μια ειλικρινής απολογία ή η φράση που θα βάλει όλα τα κομμάτια στη θέση τους. Μερικές φορές μένει μόνο η απόσταση, η ασυνέπεια, η αδιαφορία ή ένας τρόπος συμπεριφοράς που σε έκανε να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου. Και τότε αρχίζεις να περιμένεις closure από τον άλλον, σαν να κρατά εκείνος το κλειδί για να προχωρήσεις.
Όμως η απάντηση μπορεί να μην έρθει ποτέ με τη μορφή που περιμένεις. Μπορεί να βρίσκεται ήδη στον τρόπο που σου φέρθηκε.
Το closure δεν είναι πάντα μια συζήτηση
Έχουμε μάθει να θεωρούμε ότι κάθε τέλος χρειάζεται εξήγηση. Θέλουμε να ξέρουμε γιατί απομακρύνθηκε, γιατί άλλαξε, γιατί υποσχέθηκε πράγματα που δεν τήρησε ή γιατί εμφανιζόταν μόνο όταν τον βόλευε. Η ανάγκη αυτή είναι ανθρώπινη. Δεν ζητάς απαραίτητα να ξαναγυρίσει ο άλλος· ζητάς να καταλάβεις τι συνέβη για να μπορέσεις να ησυχάσεις.
Το δύσκολο είναι ότι η εξήγηση δεν βρίσκεται πάντα στα λόγια του άλλου. Κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν την ωριμότητα, την ειλικρίνεια ή τη διάθεση να αναλάβουν ευθύνη. Άλλοι δίνουν μισές απαντήσεις, επειδή θέλουν να κρατήσουν ανοιχτή την πρόσβαση σε εσένα. Και υπάρχουν κι εκείνοι που απλώς αποφεύγουν κάθε συζήτηση η οποία θα τους φέρει αντιμέτωπους με τη δική τους στάση. Το closure, λοιπόν, δεν μπορεί να εξαρτάται από την προθυμία κάποιου να γίνει ξαφνικά ξεκάθαρος.
Η συμπεριφορά λέει περισσότερα από την πρόθεση
Μπορεί κάποιος να σου πει ότι σε νοιάζεται, αλλά να σε αφήνει συνεχώς σε αναμονή. Να ισχυρίζεται ότι δεν θέλει να σε πληγώσει, αλλά να επιστρέφει κάθε φορά που νιώθει μόνος. Να μιλά για σεβασμό, ενώ αγνοεί τα όριά σου. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το ερώτημα δεν είναι μόνο τι ένιωθε ή τι είχε στο μυαλό του. Είναι τι επέλεξε να κάνει μαζί σου.
Από τη δική μου ματιά, αυτή είναι μία από τις πιο σημαντικές διαφορές ανάμεσα στη χημεία και στην πραγματική διαθεσιμότητα. Η πρόθεση μπορεί να είναι μπερδεμένη, αλλά η επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά αφήνει ίχνος. Αν κάποιος σε κάνει να νιώθεις διαρκώς ότι πρέπει να αποδείξεις την αξία σου, να αποκωδικοποιείς μηνύματα ή να περιμένεις την επόμενη καλή του φάση, αυτή η εμπειρία είναι ήδη πληροφορία. Δεν χρειάζεται να την ακυρώσεις επειδή υπήρχαν και όμορφες στιγμές.
Μερικές φορές η σιωπή δεν είναι γρίφος
Όταν ένα μοτίβο επαναλαμβάνεται, δεν χρειάζεται να περιμένεις άλλη μία εξήγηση για να το αναγνωρίσεις. Η συμπεριφορά του άλλου μπορεί να μην απαντά στο «γιατί», απαντά όμως στο «τι μπορώ να περιμένω από εδώ και πέρα».
Μην μπερδεύεις την έλλειψη εξήγησης με έλλειψη απάντησης
Το ότι δεν σου είπε ξεκάθαρα «δεν μπορώ» δεν σημαίνει ότι υπήρχε πραγματική δυνατότητα. Το ότι δεν δήλωσε πως απομακρύνεται δεν σημαίνει ότι η απόσταση δεν ήταν επιλογή. Η σιωπή, οι καθυστερήσεις, οι συνεχείς αναβολές και τα μισά βήματα μπορεί να μην είναι η απάντηση που θα ήθελες, είναι όμως απαντήσεις για το πόσο χώρο και συνέπεια μπορεί να προσφέρει ένας άνθρωπος.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ερμηνεύεις κάθε καθυστέρηση ως απόρριψη ή να βγάζεις αυθαίρετα συμπεράσματα. Σημαίνει να κοιτάς το μοτίβο και όχι μία μεμονωμένη στιγμή. Μία δύσκολη περίοδος μπορεί να συμβεί σε όλους. Όταν όμως η ασάφεια γίνεται ολόκληρη η σχέση, δεν μιλάμε πια για παρεξήγηση. Μιλάμε για μια δυναμική που σε κρατά συναισθηματικά δεμένο χωρίς να σου προσφέρει ασφάλεια.
Η ερώτηση που σε φέρνει πίσω στον εαυτό σου
Αντί να ρωτάς συνεχώς «γιατί μου το έκανε;», δοκίμασε να ρωτήσεις «πώς ένιωθα επαναλαμβανόμενα δίπλα του;». Ένιωθες ήρεμος ή σε εγρήγορση; Μπορούσες να εκφράσεις ανάγκες χωρίς να φοβάσαι ότι θα απομακρυνθεί; Υπήρχε αμοιβαιότητα ή βρισκόσουν διαρκώς στη θέση εκείνου που περιμένει, εξηγεί και συγχωρεί; Αυτές οι ερωτήσεις δεν ακυρώνουν τα συναισθήματά σου. Σε βοηθούν να τα τοποθετήσεις μέσα σε μια πιο καθαρή πραγματικότητα.
Κράτησε επίσης κάτι σημαντικό: η συμπεριφορά του άλλου δεν αποτελεί μέτρο της αξίας σου. Το ότι κάποιος δεν μπόρεσε να σου προσφέρει συνέπεια δεν αποδεικνύει ότι ζητούσες πολλά. Μπορεί απλώς να ζητούσες τα βασικά από έναν άνθρωπο που δεν ήταν διαθέσιμος να τα δώσει. Η αυτοεκτίμηση αρχίζει να επιστρέφει όταν σταματάς να διαπραγματεύεσαι με τα ελάχιστα για να διατηρήσεις μια σύνδεση.
Το δικό σου closure μπορεί να είναι μια απόφαση
Δεν χρειάζεται να περιμένεις την τέλεια τελευταία κουβέντα για να κλείσεις έναν κύκλο. Μπορείς να αναγνωρίσεις ότι πληγώθηκες, να παραδεχτείς ότι ήθελες περισσότερα και να δεχτείς πως ο άλλος δεν τα πρόσφερε. Αυτό δεν είναι παραίτηση. Είναι η στιγμή που σταματάς να ζητάς από μια πηγή σύγχυσης να σου δώσει καθαρότητα.
Ίσως το closure να είναι να μην απαντήσεις στο επόμενο αόριστο μήνυμα. Να μη ρωτήσεις ξανά κάτι που έχεις ήδη ρωτήσει. Να μη χρησιμοποιήσεις τη νοσταλγία ως απόδειξη ότι πρέπει να επιστρέψεις. Και κυρίως, να εμπιστευτείς αυτό που έζησες, όχι μόνο αυτό που θα ήθελες να είχε συμβεί. Η απάντηση μπορεί να μην είναι όμορφη, αλλά μπορεί να είναι αρκετή για να σε απελευθερώσει: σου φέρθηκε με έναν τρόπο που δεν σου έκανε καλό. Αυτό αρκεί για να επιλέξεις διαφορετικά από εδώ και πέρα.
Θέλεις να δούμε τι δείχνει η δική σου ενέργεια;
Αν βρίσκεσαι σε έναν κύκλο που σε μπερδεύει και θέλεις να καταλάβεις τι χρειάζεται πραγματικά η δική σου καρδιά, μια προσωπική πρόβλεψη μπορεί να σου προσφέρει μια πιο καθαρή ματιά. Έλα να δούμε μαζί την ενέργειά σου, χωρίς πίεση και χωρίς να αγνοούμε όσα ήδη σου δείχνει η πραγματικότητα.